Pożegnanie.

Była przyzwyczajona do tego widoku. Nie pierwszy raz obserwowała jego oddalającą się sylwetkę. Po raz kolejny nie znała powodu jego odejścia. Doskonale wiedziała, że nie był to ostatni raz, kiedy ma ten widok przed oczami. Pewnego dnia staną twarzą w twarz, a on bez słowa obróci się i zniknie bez śladu.

Tak bardzo chciałaby go za to nienawidzić.

Ichimaru Gin był dziwnym człowiekiem. Niewiele rzeczy mówił wprost. Nikomu nie zdradzał swoich uczuć. Swoje oblicze ukrywał pod maską pozorów. Nawet przy niej. Znali się od tak wielu lat, a ona i tak nie wiedziała, kiedy to wszystko się zaczęło. Możliwe, że tak było od samego początku, jednak ona nie potrafiła tego dostrzec.

Nigdy jej niczego nie obiecywał. Jednak, kiedy przebywali razem, miała wrażenie, że tak będzie zawsze, że wrócił i nie zostawi jej więcej. W tamtych chwilach należeli do siebie i wydawałoby się, że nikt nie był w stanie ich rozdzielić.

Myliła się.

Nie raz miała przed oczami jego twarz, na której po raz pierwszy w życiu dostrzegła żal. Jego przeprosiny wciąż dźwięczały w jej uszach. Nie potrafiła pozbyć się ich. Były natrętne i głośne, jak natarczywa mucha, której za nic nie dało się przegonić. Zdarzało jej się przyglądać swojej dłoni, która tak niedawno ściskała jego kościsty nadgarstek.

Przygotowywała się psychicznie do ich kolejnego spotkania. Myślała o tym, co mu powie, kiedy go spotka. Uczyła się go nienawidzić. Z każdym dniem to uczucie przybierało na sile. Wystarczyło spojrzeć na biednego Kirę, który miał teraz na głowie całą dywizję, żeby ogarnęła ją niechęć do Ichimaru. Starał się maskować to, że brakuje mu kapitana. Nie wspominał o nim ani razu od czasu spotkania tamtego dnia po tym, jak zdradziecka trójka opuściła Społeczność Dusz. Widziała, że Izuru brakuje kapitana. Zbyt...