Tego dnia miałem bardzo wiele pracy. Mama kazała mi iść spać wcześniej, do czego nie trzeba było mnie specjalnie zmuszać. Przez moje wyczerpanie zasnąłem jak dziecko bez jakichkolwiek ,,atrakcji".
Kiedy się obudziłem byłem wypoczęty i gotowy na nadchodzący dzień. Dopiero po chwili rozejrzałem się gdzie jestem. Oprócz mojego łóżka nie było nic. Mówiąc nic, nie mówię o bałaganie w pokoju, domu, mieście.
Nie było świata!!!
Pomyślałem że to sen, ale wszystko było tak realistyczne...
Poprzez tę pustą jak biała kartka, przestrzeń można było obchodzić dokoła po kilkanaście razy.
Po jakimś okresie czasu leżenia bezczynnie poczułem, że coś mnie gniecie w plecy. Znużony i zrezygnowany Chwyciłem to i wyjąłem. Okazało się, że był to mój zeszyt do angielskiego i ołówek.
Roześmiany zacząłem przeglądać dzieło pierwszych dwóch tygodni w szkole. Potem, kiedy miałem już rysować, pomyślałem:
-jeden ołówek, a nie wiadomo, ile tu jeszcze będę.
Jednak nuda była tak wielka, że w końcu wziąłem się za rysowanie. Staranne kreski szybko przybrały kształt kobiety, zrywającej kwiaty.
Po skończonej pracy poszedłem rozprostować kości. O dziwo moje stopy nie napotkały twardej nicości, lecz przyjemne łaskotanie. Była to trawa taka jak na obrazku. Wielka polana trawy. Pośrodku stało drzewo, na którym siedziała wysoka dziewczyna wieku 13- 15 lat. Szybko do niej podbiegłem
-Witaj. (powiedziała z dziwnym spokojem)- widzę że znów zacząłeś rysować.
-Przepraszam, czy my się znamy??
-Tak. To znaczy ja znam ciebie, ale ty jeszcze o tym nie wiesz prawda?
-Nie rozumiem powiedz mi gdzie ja jestem?
I krok po kroku opowiedziała mi swoją historię.
Nazywa się Kaede. Od kiedy pamięta żyła w nicości, w wiecznej otchłani nie mającej ani końca ani początku.
Aż wreszcie pewnego dnia w nico�...